Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2020

Άξονες για μια ενεργειακή πολιτική των κινημάτων

 





 
(Τοποθέτηση της Πρωτοβουλίας Αθήνας ενάντια στις εξορύξεις Υ/Α στο πλαίσιο του διαλόγου για  τη 2η συνάντηση για την ενέργεια, 17-18 Οκτώβρη)

Η περίοδος μεταξύ της 1ης (Γενάρης 2020) και της 2ης συνάντησης (Οκτώβρης 2020) για την ενέργεια ήταν περίοδος ανακατατάξεων σε οικονομικό-πολιτικό επίπεδο, η οποία εκφράστηκε έντονα στο πεδίο της ενεργειακής πολιτικής. Η πανδημία όξυνε και λειτούργησε καταλυτικά για την έκφραση δυναμικών οι οποίες ήδη υπήρχαν στο «ενεργειακό» - ενίσχυση μεγάλων πολυεθνικών ομίλων, επιτάχυνση κατάρρευσης νομοθεσίας, όξυνση ενδοκρατικών και ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η οικονομική κρίση επιτάχυνε την «δημιουργική καταστροφή» των μικρότερων εταιρειών σε όλους τους κλάδους και τη συσσώρευση παραχωρήσεων σε μεγάλους ομίλους. Αυτή η συσσώρευση επιταχύνει και την κατάρρευση της εναπομείνουσας νομοθεσίας η οποία περιορίζει τις πιο ακραίες αντιπεριβαλλοντικές εκφάνσεις της «ενεργειακής ανάπτυξης». Σε τομείς όπως η ανάπτυξη ΒΑΠΕ η τάση αυτή εκφράστηκε άμεσα καθ'όλη τη διάρκεια του 2020. Στην έρευνα-εκμετάλλευση υδρογονανθράκων παρά την αναστολή ερευνών σε σχεδόν όλες τις παραχωρήσεις στην Ελλάδα εντός του 2020, σηματοδοτείται εντός 2021 μια συσσώρευση ανταγωνιστικών πολυεθνικών κοινοπραξιών η οποία θα εισέλθει με μεγαλύτερη δυναμική συγκριτικά με την περίοδο πριν την πανδημία με έντονη την παρουσία της στα θαλάσσια οικόπεδα πέριξ της Κρήτης καθώς και αυτά του Ιονίου.

1. Σε αυτό το οικονομικό πλαίσιο, τους τελευταίους μήνες πρώτο θέμα στην εγχώρια ατζέντα αποτελεί η εκρηκτική όξυνση των ανταγωνισμών στην Ανατολική Μεσόγειο και ιδιαίτερα του ανταγωνισμού των κρατών Ελλάδας - Τουρκίας. Καθημερινά η κοινωνία βομβαρδίζεται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ με την καλλιέργεια πολεμικού κλίματος και την άμεση απειλή θερμών επεισοδίων. Αυτό που διακυβεύεται είναι ο ορισμός και η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο προκειμένου να επιμεριστούν τα δικαιώματα για την εξόρυξη και μεταφορά υδρογονανθράκων μεταξύ των δύο κρατών και των εγχώριων κεφαλαίων που εκπροσωπούν, καθώς επίσης και των διεθνών συμμάχων τους. Με άλλα λόγια, αυτό για το οποίο ερίζουν τα δύο κράτη είναι η κατανομή των δικαιωμάτων και των deals από τις δυνητικές εξορύξεις οι οποίες, ταυτόχρονα, αποτελούν καταστροφή για την κοινωνική πλειοψηφία, για το φυσικό περιβάλλον της Αν. Μεσογείου και βεβαίως για την ειρήνη στην περιοχή, όπως συχνά έχουμε αναδείξει, πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν είναι σίγουρο ότι από τις πιθανές εξορύξεις οι περισσότερο ωφελημένες θα είναι οι πετρελαϊκές πολυεθνικές . Το ελληνικό κράτος έχει ήδη προχωρήσει σε τεράστιας κλίμακας mega-projects συμβάσεων παραχώρησης (χερσαία και υπεράκτια) για έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων με πολυεθνικούς κολοσσούς, όπως η Αμερικανική Exxon-Mobil, η Γαλλική Total, η Ισπανική Repsol κ.α., αλλά φυσικά και με τις εγχώριες ΕΛΠΕ και Energean εξασφαλίζοντας και τη συμμετοχή πλήθους υπεργολαβικών εταιρειών που θα δραστηριοποιηθούν. Ταυτόχρονα, έχει συγκροτηθεί η συμμαχία 3+1 (Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και ΗΠΑ) για τον αγωγό East-Med, ενώ στην πρόσφατη κοινή ανακοίνωση Ελλάδας - ΗΠΑ τονίζεται η συνεργασία για τον αγωγό ΤΑΡ, αλλά και για την από κοινού στήριξή τους για τον αγωγό IGB, την πλωτή μονάδα LNG στην Αλεξανδρούπολη κ.λ.π.

2. Δεδομένης λοιπόν της επιθετικής εξορυκτικής στρατηγικής του ελληνικού κράτους και του εγχώριου κεφαλαίου, στρατηγικής που ενθαρρύνεται από τα μεγάλα κράτη για την πώληση όπλων τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Τουρκία, σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια φρενήρη εθνικιστική προπαγάνδα, με ενίσχυση του μιλιταρισμού με ανακοινώσεις τεραστίων εξοπλιστικών προγραμμάτων, εν μέσω μάλιστα μιας ιστορικά πρωτοφανούς πολλαπλής κρίσης (δημόσιας υγείας, οικονομικής, κοινωνικής, περιβαλλοντικής). Ως εκ τούτου, η θέση μας: «Όχι στις εξορύξεις υδρογονανθράκων» και ο αγώνας μας για την κατάργησή τους δεν μπορούν παρά να έχουν ως φυσική συνέχειά τους τη μαχητικά αντίθετη στάση και θέση μας σε κάθε εγχώριο σχεδιασμό για διεκδικήσεις ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, για όξυνση των ανταγωνισμών, για εξοπλισμούς και φυσικά στο συνολικό εθνικιστικό κλίμα που καλλιεργείται. Η αντίθεσή μας στις εξορύξεις συνεπάγεται την κάθετη αντίθεσή μας σε όλες τις διεκδικήσεις δικαιωμάτων που έχουν στο επίκεντρό τους ακριβώς αυτές, όπως είναι η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδα και η ανακήρυξη ΑΟΖ. Αγωνιζόμαστε για την ακύρωση των εξορυκτικών προγραμμάτων και βεβαίως για την ειρήνη και την προστασία του κρίσιμου φυσικού περιβάλλοντος της Αν. Μεσογείου, επιδιώκοντας την αλληλεγγύη και τη συνεργασία με τα αντίστοιχα κινήματα που αγωνίζονται για τους ίδιους στόχους στο εσωτερικό της Τουρκίας, αλλά και στα υπόλοιπα γειτονικά κράτη καθώς και διεθνώς.

 

3. Η αύξηση της ζήτησης της ενέργειας στα πλαίσια ενός οικονομικού συστήματος αέναης μεγέθυνσης και συσσώρευσης με κεντρικά στοιχεία την ανάπτυξη της βιομηχανικής παραγωγής σε πολύ μεγάλη εκτατική κλίμακα με τη χρήση ορυκτών καυσίμων και την ανάπτυξη της βιομηχανικής (μονο)καλλιέργειας εδαφών με εντατική απόδοση έχει επιφέρει ευρείας έκτασης καταστροφικές επιπτώσεις στη λειτουργία των βιογεωχημικών κύκλων του πλανήτη. Η χρήση των ορυκτών καυσίμων, κατ' επέκταση και η αντίστοιχη εξορυκτική δραστηριότητα, έχει συνδεθεί με το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής εξ αιτίας «ανθρωπογενών» παρεμβάσεων, επί της ουσίας της ανάπτυξης του καπιταλισμού. Το πεδίο των αγώνων, το οποίο σχετίζεται με την κλιματική αλλαγή χρειάζεται να είναι ενιαίο κομμάτι της στρατηγικής των περιβαλλοντικών κινημάτων χωρίς «ναι, μεν αλλά», πέρα από τον συστημικό διαχωρισμό μεταξύ των κινημάτων. Για εμάς ο αγώνας για την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής είναι διαμετρικά αντίθετος τόσο με την «μαύρη ανάπτυξη» όσο και με την «πράσινη ανάπτυξη» της αγοράς, καθώς και σε κάθε συστημική δήθεν «λύση» που επιχειρεί να εξωραΐσει τις διαχρονικές και σύγχρονες ευθύνες του ίδιου του συστήματος για την κλιματική κρίση, παρουσιάζοντας το ίδιο ως λύση. Η δική μας προσέγγιση με κεντρικούς άξονες την αντίθεση στην ιδεολογία της ανάπτυξης και της διαρκούς συσσώρευσης, τον προσδιορισμό των συλλογικών κοινωνικών αναγκών από την ίδια την κοινωνία και την αποκατάσταση της οικολογικής ισορροπίας θέτει στο επίκεντρό της τη διαδικασία της συνολικής αμφισβήτησης των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων παραγωγής.

Γι' αυτό βασικό ζητούμενο των κινημάτων δεν μπορεί να είναι οι τεχνικές κάλυψης των όλο και περισσότερο διογκωμένων αναγκών αυτού του συστήματος - με ή χωρίς, «πράσινα διαπιστευτήρια» από συστημικούς φορείς. Βασικό ζητούμενο μας πρέπει να είναι ο έλεγχος αυτής της ζήτησης και η ανάσχεση της τάσης κατασπατάλησης φυσικών πόρων στο πλαίσιο μιας συνολικής ανασυγκρότησης της παραγωγικής διαδικασίας. Στη διαδικασία μιας ουσιαστικής μετάβασης σε ένα άλλο σύστημα παραγωγής και διανομής της ενέργειας (με μηδενική εκπομπή ρύπων) οφείλουμε να προσδιορίσουμε τις πραγματικές ενεργειακές ανάγκες της κοινωνίας. Αυτό σημαίνει να εξοικονομήσουμε ενέργεια σε όλο το φάσμα της παραγωγικής - οικονομικής δραστηριότητας από την βιομηχανία, τις μεταφορές, την αγροτική-κτηνοτροφική παραγωγή ως το αστικό περιβάλλον και τα κτίρια, τις χρήσεις γης και τη διαχείριση των απορριμμάτων.

4. Η χρήση των διαθέσιμων πηγών ενέργειας πρέπει να σχεδιάζεται με βάση το μέγεθος, τις επιπτώσεις και το πραγματικό συνολικό κοινωνικό τους κόστος (άμεσο και έμμεσο). Κάθε σύστημα παραγωγής και διανομής ενέργειας έχει επιπτώσεις, που αυξάνονται όσο μεγαλώνει η κλίμακα των έργων και βεβαίως εξαρτάται από μια σειρά παραγόντων όπως: το ιδιοκτησιακό καθεστώς των πηγών, τις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής και διανομής, τον κοινωνικό έλεγχο στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση, το είδος των χρησιμοποιούμενων τεχνικών και τεχνολογιών που δεν είναι κοινωνικά ουδέτερες κ.α. Τις τελευταίες δεκαετίες προωθείται απαρέγκλιτα η απορρύθμιση (απελευθέρωση) της αγοράς ενέργειας και η ιδιωτικοποίηση της παραγωγής, της μεταφοράς, της διανομής και της προμήθειας, με στόχο την πλήρη εμπορευματοποίηση της ενέργειας. Παράλληλα, για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης οι συστημικές δυνάμεις προωθούν την πολιτική της «πράσινης ανάπτυξης». Μια ενεργειακή πολιτική που βασίζεται στην ενισχυόμενη από το κράτος ιδιωτική πρωτοβουλία και στους μηχανισμούς της αγοράς και αφορά στη δραστική αλλαγή του ενεργειακού μίγματος με την εισαγωγή τεχνολογικών «Α.Π.Ε.» για την υποκατάσταση ορυκτών καυσίμων, με ταυτόχρονη εξασφάλιση κερδοφορίας και αναζωογόνηση της ανάπτυξης. Ως εκ τούτου, από το νόμο 3851/2010 έως τον πρόσφατο περιβαλλοντοκτόνο νόμο 4685/2020 του Χατζηδάκη, που πλέον κατήργησε και κάθε φύλλο συκής ελέγχου, αδειοδότησης, και σχεδιασμού, αναπτύσσεται μια επέλαση βιομηχανικής κλίμακας εγκαταστάσεων Α.Π.Ε (ιδιωτικών στη συντριπτική τους πλειονότητα) πέρα από κάθε πλαίσιο οποιουδήποτε ενεργειακού, χωροταξικού, δημοκρατικού και κοινωνικοοικονομικού σχεδιασμού. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για μια διαδικασία «υφαρπαγής γης» από το κεφάλαιο, με τεράστιες περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις, που επιβάλλεται στις τοπικές κοινωνίες. Τα μεγέθη ζαλίζουν. Ήδη πέρα από τα 10,5 2Μ που βρίσκονται σε λειτουργία, το συνολικό επενδυτικό ενδιαφέρον φθάνει τα 11.000 έργα, συνολικής ισχύος 76GM. Την ίδια στιγμή, τους τελευταίους μήνες ανακοινώθηκε πρόγραμμα βίαιης απολιγνιτοποίησης με παράλληλη επιδίωξη την πλήρη διάλυση της ήδη αποδιαρθρωμένης ΔΕΗ (που βεβαίως αποτελούσε τις τελευταίες δεκαετίες μια κρατική εταιρεία που λειτουργούσε με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια). Στόχος, η πλήρης ολοκλήρωση του σχεδίου απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας. Οι συνέπειες του σχεδίου αυτού θα πλήξουν άμεσα τους εργαζόμενους της ΔΕΗ, αλλά και τα δύο μεγάλα ενεργειακά κέντρα, όπου όπως επιβλήθηκε η μονοκαλλιέργεια του λιγνίτη χωρίς να ερωτηθούν οι τοπικές κοινωνίες, σήμερα επιβάλλεται η βίαιη απολιγνιτοποίηση χωρίς κανέναν οικονομικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό σχεδιασμό. Χωρίς διάλογο με τις τοπικές κοινωνίες, χωρίς αποκατάσταση ορυχείων και απόδοση εδαφών με πλήρη περιβαλλοντική αποκατάσταση και χωρίς βέβαια επανασχεδιασμό και τον αναπροσανατολισμό των τοπικών παραγωγικών δραστηριοτήτων.

5. Η αύξηση της ζήτησης της ενέργειας δεν προέρχεται ουσιωδώς από μια αντικειμενική αύξηση των κοινωνικών αναγκών όπως η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού ή της πρόσβασης σε βασικά ενεργειακά αγαθά από τους φτωχότερους πληθυσμούς του πλανήτη, αλλά από την όλο και μεγαλύτερη επέκταση του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της ζωής (παραγωγή, κυκλοφορία, κατανάλωση). Μέρος αυτής της επέκτασης είναι και η εμπορευματοποίηση της ίδιας της ενέργειας ως μιας αυτόνομης αγοράς μετατρέποντας την ενέργεια σε εμπόρευμα που πρέπει να πουληθεί ανεξάρτητα από την χρηστική και κοινωνική της αξία. Η ανάσχεση της εμπορευματοποίησης της ενέργειας είναι βασικό τμήμα της στρατηγικής των κινημάτων.

6. Με αυτά τα δεδομένα, πιστεύουμε ότι οι όποιες εναλλακτικές προτάσεις θα είναι,  ουσιαστικά, αποτελεσματικές μόνο εάν κινούνται εκτός του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής  και στοχεύουν στην ανατροπή του. Σε αυτή την κατεύθυνση είναι ανάγκη να προσανατολισθούν τα κινήματα για την ενέργεια, όπως και τα υπό9λοιπα κοινωνικά κινήματα, για να πετύχουν όχι μόνο την μετατροπή της ενέργειας από εμπόρευμα σε κοινωνικό αγαθό, αλλά και την αποτροπή κάθε εθνικιστικής έξαρσης, όπως και μιας πιθανής (τοπικής ή γενικότερης)  πολεμικής  σύγκρουσης.

7. Φυσικά είναι αυτονόητο ότι ένα εναλλακτικό ενεργειακό μοντέλο προϋποθέτει απαραίτητα τον κοινωνικό έλεγχο του συστήματος παραγωγής και διανομής της ενέργειας. Υποστηρίζουμε την κατοχύρωση των πηγών ενέργειας ως κοινών πόρων της ανθρωπότητας και της ενέργειας ως κοινωνικού αγαθού. Προκρίνουμε την ενίσχυση της τοπικότητας και την αποκέντρωση των δικτύων, των δραστηριοτήτων και των ανθρώπων ενταγμένων σε ένα πλαίσιο κάλυψης τοπικών και υπερτοπικών αναγκών, πέρα από το διαχωρισμό μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών ενέργειας.

8. Δεν νοείται εναλλακτική ενεργειακή πολιτική χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη, με την έννοια της πρόσβασης για όλους και της κάλυψης των βασικών ενεργειακών αναγκών χωρίς προϋποθέσεις. Η εξάλειψη της ενεργειακής φτώχειας που αυξάνεται για ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, είναι προτεραιότητα. Αυτοί που πλήρωσαν και πληρώνουν το κάθε λογής κόστος της “ανάπτυξης”, είτε πρόκειται για τους φτωχούς των αναπτυγμένων χωρών, είτε για εκείνους του παγκόσμιου Νότου, δεν μπορεί να είναι οι ίδιοι που θα πληρώσουν και το κόστος οποιασδήποτε μετάβασης. Η όποια εναλλακτική πρόταση αφορά μια συνολική θεώρηση των πολιτικών για την ενέργεια, ως μέρους των γενικότερων πολιτικών για ένα ριζικό κοινωνικό-οικολογικό μετασχηματισμό.

Πρωτοβουλία Αθήνας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων

 

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2020

Όχι στην ποινικοποίηση των συγκεντρώσεων

Τα κινήματα δεν αναπτύσσονται στην αιχμαλωσία

Όχι στην ποινικοποίηση των συγκεντρώσεων


Το νομοσχέδιο Χρυσοχοΐδη, που έχει ήδη κατατεθεί στη Βουλή, θίγει θεμελιώδεις ελευθερίες, μας βάζει άμεσα στο στόχαστρο και μας αναγκάζει να πάρουμε θέση, όπως και κάθε κοινωνικό κίνημα.

Δεν χρειάζεται να σταθούμε αναλυτικά σε όλες τις διατάξεις ενός πολλαπλώς και τυπικά αντισυνταγματικού νομοσχεδίου, που έχει ήδη αναλυθεί αρκετά. Η ιδέα ότι μπορεί να είναι στις αρμοδιότητες της αστυνομίας -που δεν λογοδοτεί πολιτικά- να αποφασίζει για το αν θα πραγματοποιηθεί μια συγκέντρωση, τα ασαφή κριτήρια μαζικότητας, ο ρόλος του οργανωτή, η δημιουργία ομάδας περιφρούρησης από τους ίδιους τους οργανωτές σε συνεργασία με την αστυνομία, όλες αυτές οι διατάξεις και οι υπερεξουσίες είναι έξω από κάθε δημοκρατική λογική, ακόμη και αυταρχική. Στην πράξη, το νομοσχέδιο αυτό μας απαγορεύει να διαδηλώνουμε.

Το νομοσχέδιο επαναφέρει διατάξεις του χουντικού διατάγματος του 1971 όπως, μεταξύ πολλών άλλων, περί «οργανωτή» των συναθροίσεων με μοναδικό στόχο - και τότε και τώρα - την ποινικοποίηση, τον κατασταλτικό έλεγχο και τελικά το ουσιαστική προσπάθεια αποτροπής των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Τα κινήματα και οι κοινωνικοί αγώνες δεν έχουν «οργανωτή» δεν καλούνται από ένα κέντρο αλλά από πλήθος ομάδων πολιτών, που οργανώνονται αυθόρμητα και από τα κάτω. Χαρακτηριστικά, οι πανελλαδικές συγκεντρώσεις στις οποίες έχουμε λάβει μέρος για το ζήτημα των Εξορύξεων, έχουν διοργανωθεί από κοινού, με τη συνυπογραφή τουλάχιστον δεκατριών τοπικών κινήσεων, που δεν αναγνωρίζουν ένα κοινό κέντρο, διότι έχει η κάθε μία τις δικές της ιδιαιτερότητες, αλλά συλλογικά συντονίζονται ισότιμα και με αλληλοσεβασμό.

Αυτός ο τρόπος οργάνωσης αντιστοιχεί σε μια συνολικότερη στάση απέναντι στα προβλήματα, που σχετίζεται και με τη στάση μας απέναντι στη φύση: σεβασμός, τοπικότητα, μικροκλίμακα. Το ίδιο ισχύει αντιστρόφως και για το νομοσχέδιο Χρυσοχοΐδη, που δεν μπορεί να κατανοήσει στο ελάχιστο τον τρόπο και τους λόγους για τους οποίους οργανωνόμαστε όπως οργανωνόμαστε και όχι όπως θα ήθελε εκείνος.

Ο κ. Χρυσοχοΐδης θέλει ένα κέντρο με το οποίο να μπορεί να συνομιλεί, σε μια προσπάθεια εξημέρωσης των κοινωνικών κινημάτων. Τα κινήματα όμως δεν αναπτύσσονται στην αιχμαλωσία.

Καταδικάζουμε το νομοσχέδιο και απαιτούμε την άμεση απόσυρσή του. Καλούμε όλους τους πολίτες που ενδιαφέρονται για το περιβάλλον να λάβουν μέρος στις κινητοποιήσεις των ημερών. Καλούμε όλες τις περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες να πάρουν θέση σε αυτό το ζήτημα.

Δεν θα περάσει.

Πρωτοβουλία Αθήνας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων

Συνέλευση 07/07


Το success story του Πρίνου καταρρέει παταγωδώς ενώ η Energean απειλεί με οικολογική και οικονομική καταστροφή



Το
success story του Πρίνου καταρρέει παταγωδώς ενώ η Energean  απειλεί με οικολογική και οικονομική καταστροφή

Το αφήγημα της Ανάπτυξης όπως εκφράστηκε από τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις και τους εκπροσώπους τους στο ΥΠΕΝ (Μανιάτης, Σταθάκης, Χατζηδάκης) υποσχέθηκε εντυπωσιακά οφέλη στις τοπικές κοινωνίες αν απλά αφήσουν τις εταιρείες να δράσουν ελεύθερα στη γη και στα ύδατα τους. Στο όνομα της Ανάπτυξης παραχωρήθηκε με μεγάλη ελευθερία κινήσεων και χωρίς κανένα ουσιαστικό έλεγχο πάνω από το 1/3 της επικράτειας της χώρας για εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Τώρα το αφήγημα αυτό καταρρέει.

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε να εκτυλίσσεται μια υπόθεση οικονομικού, κοινωνικού και περιβαλλοντικού εκβιασμού από  πετρελαϊκή εταιρεία με σκοπό να αποσπάσει δεκάδες εκατομμύρια από το Δημόσιο. Πρόκειται για την Energean που κατέχει το  μόνο πετρελαϊκό κοίτασμα σε παραγωγή στην Ελλάδα στον Πρίνο (Καβάλα).  Η Energean κατέχει ακόμη, εξ ολοκλήρου ή σε κοινοπραξία, τις παραχωρήσεις  έρευνας-εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων σε Κατάκολο, Ιωάννινα-Θεσπρωτία, Αιτωλοακαρνανία και σύντομα θα έχει ολοκληρωθεί το πέρασμα σε αυτήν του 50% του κοιτάσματος στον Δ. Πατραϊκό. Παράλληλα δραστηριοποιείται με μεγάλες επενδύσεις στο Ισραήλ, αλλά και σε Αίγυπτο και Μαυροβούνιο.

Σε όλη την προηγούμενη περίοδο τόσο οι επενδύσεις και όσο και η παραγωγή στον Πρίνο είχαν μειωθεί δραματικά. Η κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου λόγω της πανδημίας λειτούργησε καταλυτικά ώστε να εκφραστούν τα πολλά προβλήματα που αντιμετώπιζε. Σε αυτή την κατάσταση, όπου η μετοχή της παρουσιάζει ραγδαία καθοδική πορεία, η Energean προχώρησε τους τελευταίους  μήνες σε μια προπαγανδιστική εκστρατεία για την οικονομική σημασία του Πρίνου και της ίδιας της εταιρείας.  Σκοπός της, να αποσπάσει μεγάλες κρατικές επιδοτήσεις για να συνεχίσει το εξορυκτικό πρόγραμμά της και να καλύψει συνολικά τις ζημιές της με πρόσχημα την χρηματοδότηση του Πρίνου. Μόνο για φέτος ζητά να πληρώσουμε από τους φόρους μας το εξωφρενικό ποσό των 75 εκ. ευρώ (!) και έπεται συνέχεια.

Η εταιρεία ισχυρίζεται πως αν κλείσει η μονάδα του Πρίνου θα υπάρξει ζημιά 1.5 δις συνολικά στην ελληνική οικονομία καθώς και πως θα χαθούν 270 θέσεις εργασίας. Οι ισχυρισμοί της είναι παντελώς ψευδείς. Η αλήθεια είναι ότι από το  1981 που ξεκίνησε η άντληση στον Πρίνο μέχρι και σήμερα το Δημόσιο έχει κάνει τεράστιες δαπάνες με μηδαμινά έσοδα. Με κανέναν τρόπο δεν τεκμηριώνεται η καταστροφολογία της Energean για τις οικονομικές επιπτώσεις των 1.5 δις για το κλείσιμο του Πρίνου.  Την στιγμή που η εταιρεία είχε ήδη προχωρήσει σε περικοπές επενδύσεων από το 2019  …  τώρα ζητά κρατική επιχορήγηση  για να προχωρήσει σε επενδύσεις! Ακόμη πιο επιθετικός είναι ο εκβιασμός ότι πρέπει  την πληρώσουμε για να μην προχωρήσει σε απολύσεις.  Αν θέλουμε να μιλήσουμε για τους εργαζόμενους, ας μιλήσουμε συνολικά: για τους μισθούς, για τις συνθήκες εργασίας, για το πόσες θέσεις εργασίας χάνονται σε άλλους τομείς όταν μια τοπική κοινωνία είναι «όμηρος» της λειτουργίας μιας πετρελαϊκής εταιρείας στην περιοχή. 

Ο πιο κρίσιμος ισχυρισμός όμως αφορά τον περιβαλλοντικό κίνδυνο που συνεπάγεται το κλείσιμο της εταιρείας. Όπως ισχυρίζεται η  Energean  αν  η μονάδα κλείσει, τότε τους επόμενους 6 μήνες υπάρχει κίνδυνος περιβαλλοντικής καταστροφής από την μη συντήρηση. Μάλιστα ο αντιπρόεδρος της Energean δήλωσε ότι «το πρόβλημα θα έρθει στο Δημόσιο» αφού  υπάρχουν 24 γεωτρήσεις καθώς και θαλάσσιες και χερσαίες εγκαταστάσεις σε τεράστια έκταση που είναι του Δημοσίου. Σημείωσε ότι κάθε γεώτρηση μπορεί να στοιχίσει πάνω από 3 εκατ. δολάρια για να κλείσει και να αποκατασταθεί ασφαλώς το περιβάλλον και μίλησε για «τεράστια βόμβα στην καρδιά του Αιγαίου».

Εδώ, βλέπουμε μια άλλη όψη του εκβιασμού. Η εταιρεία δηλώνει πως παρότι είναι υποχρεωμένη βάσει της σύμβασης παραχώρησης για την αποκατάσταση του χώρου δεν πρόκειται να την υλοποιήσει. Ταυτόχρονα, όχι μόνο η τοπική κοινωνία αλλά ολόκληρη η χώρα βρίσκεται σε περιβαλλοντική «ομηρία» – όπου η εταιρεία αν δεν πάρει τα λύτρα, θα την αφήσει στο έλεος της περιβαλλοντικής καταστροφής. Σε αυτό το πλαίσιο, αποδεικνύεται πόσο  ψευδής και υποκριτικός είναι ο ισχυρισμός της εταιρείας για τους δεσμούς της με την Καβάλα και ότι στόχος της είναι ο «Πρίνος να γίνει Πράσινος». Φιλοπεριβαλλοντικές εξορύξεις δεν υπάρχουν - (παρ’ότι είδαμε το παράδοξο να βραβεύεται η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός για τη συνεισφορά της στους τομείς του περιβάλλοντος, της κοινωνίας και του αθλητισμού) -  και αυτό είναι κάτι που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που οι εταιρείες κινδυνεύουν οικονομικά και  η κατάρρευσή τους καθίσταται περιβαλλοντική απειλή για τις τοπικές κοινωνίες. Και αν η άντληση του Πρίνου, που γίνεται σε μόλις 50 μέτρα βάθος, είναι όπως οι ίδιοι λένε μια «τοξική βόμβα» στην καρδιά του Αιγαίου μπορεί κανείς να υποθέσει τι θα συμβεί αν τέτοιες τοξικές βόμβες τοποθετηθούν παντού σε θαλάσσια βάθη 2,5 και 3 χλμ ή σε παρθένες περιοχές στην Ήπειρο και στην υπόλοιπη Δυτική Ελλάδα.  Όλοι εμείς θα πληρώνουμε τεράστια ποσά σε δημόσιες επενδύσεις υποδομών που θα διαχειρίζονται ιδιωτικές εταιρείες και οι εταιρείες όχι μόνο θα δηλώνουν ζημίες για να μην ανταποδίδουν τίποτε από την εκμετάλλευση των εξορύξεων, αλλά και θα μας απειλούν με περιβαλλοντικές καταστροφές κάθε φορά που θα επιχειρούν να αποσπάσουν και άλλα χρήματα και επιχορηγήσεις.

Ο μεγάλος σιωπηλός συνεργός – για τους δικούς του σκοπούς – είναι το κράτος και ο συγκεκριμένος εκφραστής του, η κυβέρνηση και το ΥΠΕΝ. Υπουργοί, υφυπουργοί, βουλευτές, στελέχη, δημοσιογραφικά φερέφωνα και άλλα μέλη του επιχειρηματικού και πολιτικού κατεστημένου που σιγοντάρουν, προωθούν και στηρίζουν τον εκβιασμό της Energean.  Το γεγονός αυτό δεν σχετίζεται μόνο με τις παραδοσιακές πελατειακές σχέσεις κράτους-εταιρειών, αλλά με τον στρατηγικό στόχο της εξόρυξης υδρογονανθράκων στα πλαίσια πολεμοκάπηλων ανταγωνισμών στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο – στόχο στον οποίο η Energean αποτελεί ένα σημαντικό κρίκο με το ρόλο που επιτελούν οι παραχωρήσεις της εταιρείας στο Ισραήλ. Χωρίς κανένα χειροπιαστό όφελος για όλους εμάς, μέχρι σήμερα έχουν παραχωρηθεί τεράστιες εκτάσεις σε πετρελαϊκές εταιρείες. Σήμερα που οι εξελίξεις έχουν παγώσει προσωρινά τα σχέδια των ερευνών, το μόνο που απέμεινε από την «μεγάλη ιδέα» είναι δαπάνες αντί για έσοδα, ομηρεία των περιοχών που παραμένουν στα χαρτοφυλάκια των εταιρειών για να κερδίζουν στα χρηματιστήρια, αύξηση των πολεμικών εξοπλισμών και ασκήσεων,  κορύφωση των αντιπαραθέσεων με την Τουρκία.

Πόλεμος, ομηρεία τοπικών κοινωνιών,  περιβαλλοντική καταστροφή, οικονομικό και κοινωνικό πλιάτσικο είναι όσα μας υπόσχεται το πλάνο των κρατικών επιδοτήσεων των εξορύξεων υδρογονανθράκων. Το success story του Πρίνου που μας σερβίρουν εδώ και καιρό, αποδεικνύεται απατηλό.  Τα δεκάδες εκατομμύρια των επιδοτήσεων που απαιτεί η Energean  καλούνται να τα πληρώσουν οι πολίτες που έχουν γονατίσει από την  κρίση και την πανδημία.

Φτάνει πια! Ως εδώ με τις αρπαχτές, τους ωμούς εκβιασμούς και τις απειλές, ως εδώ με τα καταστροφικά σχέδια, ως εδώ με την πολεμοκαπηλεία για να κερδίζουν οι λίγοι και να πληρώνουν οι πολλοί.  Ο εκβιασμός δεν πρέπει να περάσει, η Energean δεν πρέπει να επιδοτηθεί από τα χρήματα μας, η τοπική κοινωνία της Καβάλας μπορεί να οραματιστεί και να σχεδιάσει ένα μέλλον χωρίς εξορύξεις, ρύπανση και απειλές και όλοι εμείς πρέπει να σταματήσουμε την μετατροπή της χώρας σε πεδίο ληστρικής και καταστροφικής δράσης των πετρελαϊκών εταιρειών και των κρατικών σχεδιασμών.

Καμία χρηματοδότηση για την Energean!
Όχι στους εκβιασμούς των πετρελαϊκών!
Στήριξη των πραγματικών αναγκών των τοπικών κοινωνιών ενάντια στον εταιρικό παρασιτισμό!

                        Πρωτοβουλία Αθήνας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων

                                                    mail:  ath.stop.mining@gmail.com
                                

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2020

Συγκέντρωση 05/06 6μμ Σύνταγμα - Ενάντια στις πολιτικές της λεηλασίας, της φτώχειας, του μύθου της "ανάπτυξης"

               




                 ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟ ΝΟΜΟ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ             ΑΝΤΙΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ





    ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ, ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

     ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΜΑΣ ΓΗ

                               ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 05/06/2020 στις 6 μμ. - ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Με ταχύτατες διαδικασίες και σε καθεστώς «καραντίνας» ψηφίστηκε το αντιπεριβαλλοντικό νομοσχέδιο που υποβαθμίζει ακόμη περισσότερο το περιβάλλον και διευκολύνει την προώθηση καταστροφικών έργων, εξυπηρετώντας τα οφέλη των μεγάλων εταιρειών, σε βάρος της φύσης και της κοινωνίας.

Με πρόσχημα την επιτάχυνση των διαδικασιών, οι καινούριες διατάξεις καταργούν στην πράξη τον περιβαλλοντικό έλεγχο για την αδειοδότηση των έργων, καθώς οι ασφυκτικές προθεσμίες που ορίζονται τον καθιστούν χρονικά αδύνατο, ενώ η παρέλευση προθεσμιών χωρίς τη σχετική απάντηση από τις αρμόδιες υπηρεσίες θεωρείται ως συναίνεση! Επιπλέον, εκχωρείται ο έλεγχος της περιβαλλοντικών μελετών σε ιδιώτες πιστοποιημένους αξιολογητές (αν το επιθυμεί ο φορέας του έργου) και η ισχύς των αδειών  παρατείνεται από 10 σε 15 χρόνια. Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι η προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας αποτελεί εμπόδιο στην υλοποίηση των σχεδίων των «επενδυτών» και πρέπει να παρακαμφθεί.

Όσον αφορά ειδικά τις εξορύξεις υδρογονανθράκων, συνεχίζεται η περιβαλλοντική (και όχι μόνο) καταστροφή που είχαν ξεκινήσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις, με την υπογραφή των συμβάσεων παραχώρησης για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων περίπου στο 1/3 της χώρας. Με τον καινούριο νόμο:
§ Ανοίγει πλέον – με απόλυτα έννομο τρόπο - ο δρόμος για εξορυκτικές δραστηριότητες και εντός των προστατευόμενων περιοχών Natura.
§ Καταργείται η απαιτούμενη άδεια ή συναίνεση για τη διενέργεια σεισμικών ή άλλων γεωφυσικών και γεωλογικών ερευνών για εκτάσεις που ανήκουν στο Δημόσιο και τους ΟΤΑ, καταργώντας έτσι την ελάχιστη διαβούλευση με τις τοπικές κοινωνίες για τις εξορύξεις υδρογονανθράκων. Σημειωτέον ότι στο παρελθόν υπήρξαν Δήμοι που αρνήθηκαν την πραγματοποίηση των παραπάνω ερευνών (που περιλαμβάνουν εκρήξεις, αποψιλώσεις κλπ) και τη διέλευση των εταιρειών από τις δημοτικές εκτάσεις.
§ Ενισχύεται ο ρόλος της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ), με τη μεταβίβαση σε αυτήν της ΔΕΠΑ Διεθνών Έργων, που είναι μέτοχος στο 50% των έργων των διασυνδετήριων αγωγών EastMed, Poseidon και IGB. Οι αγωγοί αυτοί αποτελούν «ισχυρό χαρτί» στα γεωπολιτικά παιχνίδια και στους ανταγωνισμούς στη Μεσόγειο, ενώ ταυτόχρονα, μέσω κυβερνητικών δηλώσεων, οι εξορύξεις χρησιμοποιούνται ως εργαλείο για την όξυνση του εθνικισμού.

Κι όλα αυτά ενώ διανύουμε μια περίοδο κατάρρευσης της αγοράς πετρελαίου, με το βαρέλι πετρελαίου να πωλείται ακόμη και κάτω από την τιμή κόστους παραγωγής και με μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες να περιορίζουν τη δραστηριότητα τους προκειμένου να μειώσουν τις οικονομικές απώλειες. Και ποιος θα πληρώσει τα χαμένα κέρδη; Ως συνήθως η ζημιά μετακυλίεται στους από κάτω. Έτσι καλλιεργείται το κλίμα για την προώθηση κρατικών επιχορηγήσεων προκειμένου να «σωθούν» οι πετρελαϊκές εταιρείες, όπως π.χ. η Energean για την περίπτωση του Πρίνου.

Κι εμείς; Με όλα αυτά καταφέρνουν να μας εξοργίζουν και να συσπειρώνουν ακόμη περισσότερο κόσμο που αντιδρά στα σχέδιά τους.  Τα δικά τους κέρδη δεν έχουν καμιά σχέση με τις δικές μας πραγματικές ανάγκες.  Από την Τήνο, με την πρόσφατη νίκη των κατοίκων που ακύρωσαν την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών, μέχρι την Πίνδο στηρίζουμε τους αγώνες των τοπικών κοινωνιών και αντιστεκόμαστε στη λεηλάτηση του περιβάλλοντος και των ζωών μας. Να γίνει η 5η Ιούνη, Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, αφορμή για την περαιτέρω συνέχιση και μαζικοποίηση του αγώνα μας για να σταματήσουμε τις εξορύξεις υδρογονανθράκων και την καταστροφή του περιβάλλοντος και να ακυρώσουμε στην πράξη τον αντιπεριβαλλοντικό νόμο και όλες τις αντιπεριβαλλοντικές πολιτικές.



Πρωτοβουλία Αθήνας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων

e-mail επικοινωνίας: ath.stop.mining@gmail.com


Πέμπτη, 16 Απριλίου 2020

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙ-ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ»





Η Πρωτοβουλία Αθήνας είναι μια από τις συλλογικότητες που στηρίζει το ψήφισμα κατά του νέου Αντι-περιβαλλοντικού νόμου που θέλει να περάσει η κυβέρνηση, εν μέσω της πανδημίας όπου οι πολίτες δεν έχουμε δικαίωμα να ασκήσουμε τα στοιχειώδη συνταγματικά/δημοκρατικά μας δικαιώματα.

Το νέο νομοσχέδιο, ανάμεσα σε άλλα, ανοίγει τον δρόμο προς τις εταιρίες για κάνουν τις επιζήμιες -προς την φύση και εν τέλει των ανθρώπων- επενδύσεις τους ακόμα και σε προστατευμένες περιοχές.

Το νομοσχέδιο με τίτλο «Εκσυγχρονισμός Περιβαλλοντικής Νομοθεσίας» που η κυβέρνηση ετοιμάζεται πυρετωδώς να φέρει προς ψήφιση σε μια πρακτικά κλειστή βουλή λόγω καραντίνας, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να περάσει γιατί:

1. Καταργεί την ουσία της προστασίας των περιοχών Natura 2000

2. Εκθέτει σε κίνδυνο τις προστατευόμενες περιοχές, καταργώντας την αυτοτέλεια των Φορέων Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών (ΦΔΠΠ)

3. Επιτρέπει την καταστροφή του περιβάλλοντος στο όνομα των κατά βούληση επενδυτικών σχεδίων, εκχωρώντας τον έλεγχο των μελετών (ΜΠΕ) σε ιδιώτες και επιβάλλοντας ασφυκτικές προθεσμίες για γνωμοδοτήσεις των υπηρεσιών

4. Προωθεί την αλόγιστη επέκταση των βιομηχανικών ΑΠΕ, κυρίως των αιολικών, που έχουν ήδη προκαλέσει υποβάθμιση του περιβάλλοντος και οικονομική επιβάρυνση των καταναλωτών για την εξασφάλιση υπερκερδών των επενδυτών

5. Νομιμοποιεί τα αυθαίρετα εντός δασικών εκτάσεων και κατά περίπτωση εντός υγροτόπων και ρεμάτων

6. Απλοποιεί τις διαδικασίες διαχείρισης στερεών αποβλήτων και δε λαμβάνει μέτρα κατά της υποβάθμισης των ρεμάτων από την ανεξέλεγκτη διάθεση αστικών και βιομηχανικών λυμάτων μέσα σε αυτά

7. Παραβιάζει Συνταγματικές διατάξεις, Ευρωπαϊκές οδηγίες και Διεθνείς συμβάσεις

Λαμβάνοντας υπόψη μάλιστα ότι έρχεται προς ψήφιση εν μέσω μιας πρωτόγνωρης κατάστασης όπου οι πολίτες δεν έχουμε δικαίωμα να ασκήσουμε τα στοιχειώδη συνταγματικά/δημοκρατικά μας δικαιώματα, να καλέσουμε συσκέψεις/συνελεύσεις, να συνεδριάσουν τα συλλογικά μας όργανα, να καλέσουμε συγκεντρώσεις κλπ , η όλη διαδικασία ψήφισης ενός σημαντικότατου για όλα τα περιβαλλοντικά ζητήματα νομοσχεδίου μόνο αντιδημοκρατική μπορεί να χαρακτηριστεί.